روایت فراموش‌شدن یک بانوی خبرنگار و فعال مدنی از افغانستان در پاکستان

پس از سقوط دولت پیشین افغانستان، لیدا سید‌خیلی که به دلیل فعالیت‌های رسانه‌ای و صدای بلندش علیه تالبان شناخته می‌شد، از وظیفه برکنار شد و تحت تهدید قرار گرفت. او ناچار شد با دو کودک خردسالش کشور را ترک کند و به‌پاکستان پناه ببرد.


اما برخلاف انتظار، پاکستان هم برای او پناه امنی نشد؛ بدون ویزا و مدرک اقامت، و با بحران شدید مالی و وضعیت وخیم صحی، زنده‌گی‌اش هر روز بیشتر از قبل به‌مرز فروپاشی نزدیک شد. در این میان، یکی از کلیه‌هایش را از دست داد و به‌دلیل نداشتن دسترسی به‌خدمات درمانی، وضعیت جسمی‌اش وخیم‌تر شده است.


او بارها از نهادهای بین‌المللی درخواست کمک کرده است. به‌‌سازمان خبرنگاران بدون مرز (آراس‌اف) و کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهنده‌گان (یوان‌اچ‌سی‌آر) نامه فرستاده و تماس گرفته؛ اما به‌گفته‌ی خودش، نه پاسخی گرفت و نه‌حمایتی دریافت کرد.


خانم سیدخیلی گفت: «به‌همه‌شان گفتم خبرنگارم، بی‌سرپرستم، مریضم، دو طفل دارم، در خطر دیپورت‌شدن قرار دارم؛ اما هیچ‌کس گوش نداد.»


او هم‌چنین افزود: «همسنگرانم، شما مرا تنها گذاشتید؛ در روزهایی که ترس و درد بر جانم سایه انداخته بود، هیچ دستی برای یاری‌ام دراز نشد.

من همان خبرنگاری‌ام که روزی در کنار شما برای حقیقت ایستادم؛ اما امروز در سکوتِ تنهایی، تنها مانده‌ام. آیا صدای من دیگر ارزش شنیدن ندارد؟»


این گزارش روایت زنده‌گی یک خبرنگار زن را بازتاب می‌دهد که پس از تحولات سیاسی سال ۲۰۲۱ و افزایش تهدیدها علیه کارکنان رسانه‌ای، ناچار به‌ترک افغانستان و پناه‌بردن به‌پاکستان شده است. شرایط دشوار مهاجرت، نبود دسترسی به‌خدمات اساسی و بی‌پاسخ‌ماندن درخواست‌های کمک، بخشی از چالش‌هایی‌اند که شمار قابل‌توجهی از خبرنگاران افغانستان، به‌ویژه زنان، پس از بازگشت تالبان به‌قدرت تجربه کرده‌اند.

لیدا سیدخیلی، خبرنگار و فعال مدنی زن افغانستان، پس از سقوط کابل و تهدید مستقیم از سوی تالبان، به‌پاکستان فرار کرد. اکنون با تنها یک کلیه، بدون اسناد قانونی، و در خطر اخراج اجباری، زنده‌گی را در خاموشی و فراموشی سپری می‌کند.

ilaha

    کامنت ها

کامنت خود را بنویسید

درباره ما

آدرس 2933 41k سرک
لندن, کانادا

شماره تماس
+1 (825) 973-2079
[email protected]

اخبار نامه

تویت ها معروف